نام داستان: آدم‌هایی از جنس آ…


نویسنده: اعظم سبحانیان

photo_2016-11-11_05-53-56

 

مرد شانه‌هایش را چند بار بالا و پایین انداخت و دگمه‌ی ضبط را فشار داد. طنین بلند آهنگ شاد توی خانه پیچید. زن سرش را در متکا فرو کرد. مرد توی اتاق‌خواب آمد، با برسی کوچک به‌دقت موهایش را شانه زد و از توی آینه نگاهی به زن انداخت. زن متکا را روی گوش‌هایش فشار می‌داد.
ـ خواهش می‌کنم صداش رو کم کن، مگه این جا کاباره است.
مرد دگمه‌ی پیراهنش را یکی‌یکی بست.
ـ پس نمی‌آی؟ بار اول بهتر بود تو هم باشی. خانم فرتاش و شوهرش واقعاً مهمون نوازند.
زن غلتی زد.
ـ این روزها آدم باید سرش به کار خودش باشه. زمونه عوض شده، آدم‌ها که خیلی بیشتر. یه نگاه به دوروبرت بکن.
و سعی کرد در حین حرف‌زدن قیافه‌ی حق به جانبی به خودش بگیرد. مرد یقه‌ی پیراهنش را صاف کرد.
ـ پیرهنم چطوره؟
ـ به نظرم زیادی جیغ می‌زنه.
مرد از اتاق بیرون رفت. لیوان پر آب را از روی میز برداشت و آن را در گلدان شمعدانی کنار مبل که تقریباً خشک شده بود خالی کرد. انگشتش را به طرف دگمه‌ی ضبط دراز کرد. نگاهی به اتاق خواب کرد و دستش را پس کشید. به طرف جالباسی رفت. کت طوسی‌اش را پوشید و شال بافتنی‌اش را دور گردنش انداخت. بعد بی‌آنکه خداحافظی کند در را باز کرد و بیرون رفت.
زن از روی تخت بلند شد. بوی اسپری مرد انگار به تن اتاق نشسته بود. در کمد مرد نیمه باز بود. زن در را بازتر کرد. مدتی به ردیف پیراهن‌های اتو خورده و وسایلی که مرتب توی کمد چیده شده بود نگاه کرد. لبخندی زد و در کمد را بست.
تقریباً به طرف ضبط دوید و آن را خاموش کرد. بعد از کشوی پایینی سی‌دی دیگری درآورد و آن را توی ضبط گذاشت. آهنگ ملایم که پخش شد، به طرف آشپزخانه رفت. به ظرف‌های نشسته‌ی توی سینک نگاه کرد. تخم‌مرغی از یخچال برداشت و ماهی‌تابه‌ی کوچک آویزان به دیوار را روی اجاق گذاشت. مقداری روغن توی ماهی‌تابه ریخت که تقه‌ای به در خورد. یک دفعه به خود آمد. گمان کرد مرد برگشته، با خنده گفت: «پشیمون شدی، برگشتی؟»
وقتی صدایی نیامد، سرش را از آشپزخانه بیرون کرد. زنی کنار جاکفشی ایستاده بود. یادش نمی‌آمد مرد در را باز گذاشته باشد. صدای جلزوولز روغن از توی ماهی‌تابه به گوش می‌رسید. زن تازه وارد به خود تکانی داد.
ـ فرتاش هستم. ببخشید که سرزده وارد شدم در باز بود و صدای آهنگ…
و با چند گام بلند خود را به زن رساند و دست سفید و لاغرش را به طرفش دراز کرد. حالا بوی روغن سوخته کم‌کم فضای خانه را پر می‌کرد. روغن روی اجاق گر گرفته بود و حلقه‌های خاکستری دود از آن بلند می‌شد که زن با دست پاچگی اجاق را خاموش کرد. در یک لحظه همه چیز به نظرش مات شد. چیزی توی گلویش می‌جوشید و بالا و پایین میشد. صدای خانم فرتاش بلند‌تر به گوشش رسید.
ـ برعکس شد، به جای این که شما مهمون من باشید، من مهمون شما شدم. شوهرتون گفتند کسالت دارید، ولی باور کنید دلم می‌خواست شما رو ببینم.
زن احساس می‌کرد چشم‌هایش به قدری باد کرده که هر آن می‌ترکد. از کنار در نیم‌نگاهی به بیرون انداخت. خانم فرتاش روی مبل نشسته بود و به شومینه خیره شده بود. از آشپزخانه که بیرون رفت، موهای پریشانش را با دست جمع کرد. می‌خواست چیزی را از ته‌توی ذهنش بیرون بکشد، چیزی را به یاد بیاورد. حس می‌کرد زمانی خیلی دور خانم فرتاش را دیده. خانم فرتاش با دست برگ‌های شمعدانی را نوازش می‌کرد. برگ‌های خشک شده یکی‌یکی زیر انگشتانش ریزریز می‌شدند.
ـ شمعدانی گیاه جون سختیه، بهتون نمی‌آد آدم بی‌توجهی باشید!
زن هاج‌و‌واج پشت مبل روبه‌رویش ایستاد و ناخن‌هایش را توی گوشت کف دستش فشار داد. قد بلند و اندام کشیده‌ی خانم فرتاش از سر و گردن مبل بیرون زده بود. مانتو کرمی رنگ گشادش انگار از اندام لاغرش آویزان شده بود.
ـ شومینه‌ی قشنگیه. جون می‌ده دو سه تا هیزم تروتازه بریزی توش، بعد بشینی و به صدای سوختنش گوش بدی. حیف که مصنوعیه.
زن نگاهی به شومینه کرد. انگار بار اول بود که آن را می‌بیند. موهای صاف و یک دست خانم فرتاش از جلوی روسری کوچک سفیدش روی خطوط عمودی پیشانی‌اش ریخته بود. چشم‌های براق و روشنش که مثل دو تیله می‌درخشید زن را متحیر کرده بود. کف پاهای زن سوزن‌سوزن می‌شد و هیکل چاقش روی پاهایش سنگینی می‌کرد.
ـ فکر کردم بچه‌دارید. آخه آدم‌های بچه‌دار دل خوشی از رفت‌وآمد ندارند.
زن سرش را چند بار تکان داد.
ـ بچه‌ها نفرت انگیزند، دست و پا گیرند، فقط آرامش آدم رو به هم می‌زنند.
بعد نگاهش از روی دیوار لغزید تا به قاب عکس کوچک و قدیمی روی دیوار برخورد کرد و حرفش را ادامه داد: «زندگی رو از آدم می‌گیرند…»
توی قاب زنی چاق و قد کوتاه با شکمی بر آمده کنار یک حوض بزرگ ایستاده بود. پنج شش تا بچه‌ی قد‌ونیم‌قد هم در کنارش بودند. خانم فرتاش رد نگاهش را دنبال کرد.
ـ خیلی شبیه مادرتون هستید.
بعد انگشت‌های بلند و استخوانی‌اش را به هم قلاب کرد و به زن خیره شد. نگاهی که مثل سیم خاردار به صورت زن برخورد کرد. زن از این نگاه دست و پایش را گم کرد و زیر لب چند فحش نثار شوهرش کرد.
ـ بر خلاف شوهرتون خیلی شکسته شدید. نمی‌شینید؟
زن حالا به چوب خشک بی‌جانی می‌مانست. احساس می‌کرد با هر خم و راست شدنی خرد می‌شود. به‌سختی روی مبل روبه‌رویش نشست. خانم فرتاش روی گرد و خاک میز طرحی را می‌کشید. چهره‌ی زنی با موهای پریشان. زن لب پایینش را گزید و سرخ شد.
ـ همه جا آپارتمان سازی شده. مردم مثل موروملخ زیاد می‌شن. خونه‌ها کوچک‌تر و شهرها شلوغ‌تر، از این رهگذر خاکش هم نصیب ما می‌شه.
خانم فرتاش خط‌های افقی نامنظمی را مثل زبانه‌های آتش اطراف سر طرح می‌کشید. طرح رفته رفته واضح‌تر شد. طرحی که به نظر زن آشنا می‌آمد. باد تندی انگار موهای زن توی طرح را بازی گرفته بود و هر آن احتمال داشت نوک موها به زبانه‌ها بگیرد. زن می‌خواست دستش را دراز کند و با سر آستین زبانه‌ها را پاک کند که خانم فرتاش با دستمالی سفید طرح را یک باره پاک کرد و او به سرعت خودش را عقب کشید. با آن که طرح پاک شده بود ولی لب‌های مرموز طرح هنوز سمج به میز مانده بود و زن به وضوح صدای قهقه‌های ضعیف و بد صدایش را می‌شنید.
هوا گرم شده بود. زن با کف دستش عرق پیشانی‌اش را پاک کرد و به شومینه نگاه کرد. پیش چشمانش شعله‌ها از سر شومینه تنوره می‌کشیدند. بلند شد شومینه را خاموش کرد و به طرف پنجره رفت. پرده‌های مات و کدر را کنار زد و آن را باز کرد. هوای سرد یک باره به داخل هجوم آورد. نفس عمیقی کشید و به طرف خانم فرتاش چرخید. خانم فرتاش در طرف دیگر میز نشسته بود و دوباره طرحی را می‌کشید.
ـ من بر خلاف شما عاشق رفت‌و‌آمدم. تنهایی آدم رو به چوبی تبدیل می‌کند که از درون موریانه زده. آدم رفته‌رفته پوک می‌شود، بی‌هویت. به نظرم خیلی وحشتناکه… شما آدمی…
زن صدایش را نمی‌شنید. طرح دوباره شکل گرفته بود. طرحی که به چشمش آشناتر از دفعه‌ی پیش می‌آمد. بوی موی سوخته توی فضا پیچید. نفسش بالا نمی‌آمد. خیلی زود به سرفه افتاد. زبانه‌ها به نوک موها گرفته بود.
لحن خانم فرتاش مبهم شده بود. دهانش به یک اندازه باز و بسته می‌شد و کلمات نامفهومی را مدام تکرار می‌کرد. بوی دهانش که به صمغ درختان می‌مانست با بوی موی سوخته مشامش را پر کرده بود. آوازی که از ضبط به گوش می‌رسید فقط صدای ناله‌های ضعیف مردی بود که مدام قطع و وصل می‌شد. زن پلک‌هایش سنگینی می‌کرد. می‌خواست دستش را دراز کند و طرح را پاک کند ولی بی‌رمق روی مبل روبه‌روی خانم فرتاش افتاد و به او خیره شد. خانم فرتاش زیباتر شده بود. گویی صورتش لحظه‌لحظه شاداب‌تر می‌شد…
مرد کلید را توی قفل چرخاند و آهسته وارد شد. کت و شالش را به رخت‌آویز آویزان کرد. پنجره را بست و شومینه را روشن کرد. زن از سرما توی مبل به خودش پیچیده بود. صدای تق‌تق نامنظم که از شومینه بلند شد، چشم‌هایش را باز کرد. مرد توی اتاق خواب با صدای بلند آواز می‌خواند. صدایش توی گوش زن پیچید. بلند و بلندتر… مرد همین طور که رکابی سفیدش را می‌پوشید از اتاق بیرون آمد.
زن کش و قوسی به خودش داد. به شومینه خیره شد پیش چشمانش شومینه پر شده بود از هیزم‌های تر و تازه. صدای پزپز ملایم سوختن هیزم‌ها گوشش را پر کرد.